W piątek, 13 lutego 2026 roku, laboratorium Zhejiang Lab poinformowało o udanym zakończeniu dziewięciomiesięcznych testów operacyjnych pierwszej grupy satelitów obliczeniowych. Przełom polega na wdrożeniu 10 modeli AI bezpośrednio na orbicie, co pozwala na autonomiczne przetwarzanie danych bez konieczności przesyłania ich na Ziemię.
„Mózg na orbicie”: Modele o skali miliardów parametrów
Chiny z powodzeniem uruchomiły w kosmosie modele, które swoimi rozmiarami dorównują zaawansowanym systemom naziemnym:
Teledetekcja (Remote Sensing): Model o skali 8 miliardów parametrów potrafi automatycznie identyfikować infrastrukturę (mosty, stadiony). W listopadzie 2025 r. system udowodnił swoją skuteczność, przeprowadzając inwentaryzację 189 $km^2$ terenu w północno-zachodnich Chinach mimo gęstej pokrywy śnieżnej.
Astronomia czasu rzeczywistego: Model do analizy zjawisk czasowych (również 8 miliardów parametrów) klasyfikuje rozbłyski gamma z 99-procentową dokładnością. Przetwarzanie danych na pokładzie redukuje czas reakcji i zapotrzebowanie na pasmo transmisyjne o rzędy wielkości.
Integracja z DeepSeek i Qwen-3: Jak donoszą raporty z początku 2026 r., na orbitę trafiły również zoptymalizowane wersje modeli językowych, co pozwala na „wnioskowanie end-to-end” bezpośrednio między satelitami.
Sieć „Three-Body”: Budowa orbitalnego superkomputera
Konstelacja „Three-Body Computing Constellation”, której pierwsze 12 jednostek wystrzelono w maju 2025 roku, jest fundamentem nowej architektury sieciowej:
Łącza między-satelitarne (ISL): Naukowcy osiągnęli stabilne połączenie laserowe między sześcioma satelitami, tworząc rozproszoną sieć obliczeniową.
Moc obliczeniowa: Obecna grupa 12 satelitów generuje łączną moc 5 Petaops ($5 \times 10^{15}$ operacji na sekundę). Dla porównania, jest to wydajność zbliżona do silnych klastrów superkomputerowych na Ziemi.
Skalowanie 2026–2030: Docelowo konstelacja ma liczyć ponad 1000 satelitów, osiągając niesamowitą wydajność 100 Quintillionów operacji na sekundę ($10^{20}$ op/s).
Dlaczego to zmienia zasady gry?
Tradycyjne satelity działają jak „kamery”, które wysyłają surowe dane na Ziemię, co generuje ogromne opóźnienia i wąskie gardła transmisyjne (obecnie przetwarza się mniej niż 10% danych generowanych w kosmosie).
„Dzięki konstelacji obliczeniowej dane są rafinowane na miejscu. Użytkownik końcowy nie otrzymuje gigabajtów zdjęć, lecz gotową informację, np. 'Wykryto powódź w sektorze X’”. – Li Chao, Zhejiang Lab.
To podejście, znane jako edge computing w kosmosie, pozwala na:
Autonomiczną nawigację: Satelity mogą same omijać śmieci kosmiczne.
Błyskawiczne reagowanie: Skrócenie czasu od wykrycia katastrofy naturalnej do wysłania alertu z godzin do sekund.
Efektywność energetyczną: Wykorzystanie energii słonecznej bezpośrednio tam, gdzie jest generowana, bez strat przesyłowych na Ziemię.
Źródło: https://english.news.cn/20260213/f697fc260d66410398395307dd27443b/c.html