Relacje między Afganistanem a Pakistanem znalazły się w najgłębszym kryzysie od lat. W niedzielę nad ranem, 22 lutego 2026 roku, pakistańskie lotnictwo przeprowadziło serię nalotów na terytorium Afganistanu, celując w obiekty w przygranicznych prowincjach Nangarhar i Paktika. Ataki, które według dowództwa w Islamabadzie były wymierzone w bazy terrorystyczne, doprowadziły do śmierci co najmniej 17 osób, w tym kobiet i dzieci, wywołując realną groźbę otwartego konfliktu zbrojnego między sąsiadami.
Operacja „Selektywna”: Pakistan twierdzi, że uderzył w siedem „kryjówek” ugrupowań TTP (Tehrik-i-Taliban Pakistan) oraz ISKP (ISIS-K), odpowiedzialnych za krwawe zamachy w Islamabadzie i Bannu.
Straty cywilne: Afgańskie Ministerstwo Obrony z siedzibą w Kabulu ostro potępiło ataki, wskazując, że bomby spadły na szkołę religijną i domy mieszkalne. W dystrykcie Bihsud (Nangarhar) potwierdzono 17 ofiar śmiertelnych, a sześć osób pozostaje pod gruzami.
Ultimatum Kabulu: Władze talibskie określiły naloty jako „naruszenie prawa międzynarodowego” i zapowiedziały „wyważoną, adekwatną odpowiedź w odpowiednim czasie”.
Podłoże konfliktu: Zerwane zawieszenie broni i terroryzm transgraniczny
Niedzielne naloty kładą kres kruchemu rozejmowi wynegocjowanemu w październiku ubiegłego roku pod egidą Kataru. Incydenty te zamykają okres względnego spokoju na linii Islamabad–Kabul.
Punkty zapalne: Pakistan oskarża Kabul o łamanie porozumienia z Dohy poprzez ukrywanie bojowników TTP. Bezpośrednim impulsem do ataku był zamach w Bajaur (11 zabitych żołnierzy) oraz lutowy atak na meczet w Islamabadzie (31 ofiar).
Afgański sprawca: Islamabad przedstawił dowody, że sprawcą samobójczego ataku na posterunek w Bajaur był obywatel Afganistanu, co ma legitymizować operacje transgraniczne jako akt samoobrony.
Dyplomatyczny impas: Rozmowy w Stambule nie przyniosły efektów, a Pakistan coraz głośniej apeluje do społeczności międzynarodowej o wywarcie presji na talibów w celu odcięcia wsparcia dla bojowników.
Analiza sektorowa: Ryzyko dla stabilności regionalnej i handlu
Eskalacja konfliktu bezpośrednio uderza w kulejącą gospodarkę Afganistanu oraz bezpieczeństwo wewnętrzne Pakistanu, destabilizując kluczowe szlaki handlowe.
Transport i logistyka: Kolejne starcia graniczne grożą zamknięciem kluczowych przejść handlowych (Torkham, Chaman), co odetnie Afganistan od dostaw towarów masowych i zwiększy inflację w regionie.
Presja militarna: Islamabad przesuwa środek ciężkości operacji antyterrorystycznych na terytorium sąsiada, co może doprowadzić do regularnych bitew granicznych między obiema armiami.
Kryzys uchodźczy: Niestabilność na pograniczu może wywołać nową falę migracji w kierunku pakistańskiej prowincji Chajber Pasztunchwa, już i tak obciążonej problemami bezpieczeństwa.
Perspektywa 2026: Koniec dyplomacji, czas siły?
Sytuacja pod koniec lutego 2026 roku pokazuje, że mechanizmy negocjacyjne osiągnęły swoje granice. Jeśli Kabul zrealizuje groźbę „adekwatnej odpowiedzi”, region może stanąć w obliczu pełnoskalowej wojny granicznej, która pogłębi kryzys humanitarny w Afganistanie i zniweczy lata starań o stabilizację Azji Południowej.