Żelazny uścisk Brazzaville: Denis Sassou N’Guesso zostaje na piątą kadencję
Władze Republiki Konga ogłosiły we wtorek przewidywalny finał wyścigu prezydenckiego. Denis Sassou N’Guesso, sprawujący władzę od 42 lat, miażdżąco pokonał swoich rywali, zdobywając według wstępnych wyników aż 94,82% głosów. Choć oficjalne komunikaty mówią o wysokiej frekwencji, ulice stolicy opowiadały w dniu głosowania zupełnie inną historię. Puste lokale wyborcze i brak kolejek w Brazzaville dobitnie świadczą o apatii obywateli, którzy dawno stracili wiarę w demokratyczną zmianę. Autorytaryzm w Afryce Środkowej zyskał tym samym kolejny argument za swoim trwaniem, podczas gdy kraj pogrąża się w zapaści ekonomicznej.
Wybory w cieniu cyfrowej blokady
Aby zapewnić sobie pełną kontrolę nad procesem wyborczym, rząd tradycyjnie już odciął obywateli od globalnej sieci. Wyłączony internet i ograniczenia w ruchu w stolicy skutecznie zdusiły jakąkolwiek próbę mobilizacji opozycji.
Dysproporcja: Sassou N’Guesso jako jedyny kandydat prowadził kampanię w całym kraju, zalewając ulice swoimi podobiznami.
Bojkot: Dwie główne partie opozycyjne odmówiły udziału w głosowaniu, piętnując nieuczciwe praktyki wyborcze.
Prawo: Dzięki referendum z 2015 roku, które zniosło limity wieku i liczby kadencji, 82-letni lider mógł bez przeszkód ubiegać się o kolejną reelekcję.
W rezultacie minister spraw wewnętrznych, Raymond Zephirin Mboulou, ogłosił sukces obozu władzy, ignorując głosy o fasadowości całego procesu.
Bogactwo ropy i nędza obywateli
Republika Konga to kraj paradoksów. Choć posiada jedne z największych złóż ropy naftowej w Afryce Subsaharyjskiej, przeciętny mieszkaniec żyje w skrajnym ubóstwie. Autorytaryzm w Afryce Środkowej w wydaniu Sassou N’Guesso doprowadził do dramatycznej sytuacji gospodarczej:
Zadłużenie: Dług międzynarodowy kraju osiągnął gigantyczny poziom 94,5% PKB.
Ubóstwo: Ponad połowa z 5,7 miliona mieszkańców żyje poniżej granicy nędzy.
Młode pokolenie: Prawie połowa populacji ma mniej niż 18 lat, a brak perspektyw zawodowych budzi narastający gniew wśród młodzieży.
Sassou N’Guesso, który po raz pierwszy sięgnął po władzę w 1979 roku, przetrwał wojnę domową i liczne kryzysy, budując system oparty na lojalności milicji i Kongijskiej Partii Pracy.
Gerontokracja trzyma się mocno
Wyniki z Brazzaville wpisują się w szerszy trend, w którym sędziwi liderzy kontynentu za wszelką cenę unikają oddania sterów państwa. Sassou N’Guesso zajmuje obecnie trzecie miejsce na liście najdłużej urzędujących prezydentów Afryki. Wyprzedzają go jedynie Paul Biya z Kamerunu oraz Teodoro Obiang Nguema Mbasogo z Gwiei Równikowej. Ta stabilność na szczytach władzy nie przekłada się jednak na dobrobyt obywateli, lecz na utrwalanie struktur korupcyjnych i blokowanie reform strukturalnych.
Podsumowanie: Czy młodość przełamie skostniały system?
Mimo ogłoszonego zwycięstwa, przed Denisem Sassou N’Guesso stoi największe wyzwanie w jego długiej karierze: jak zarządzać krajem, w którym niemal co drugi obywatel jest niepełnoletni i nie pamięta innych rządów? Ostatecznie o tym, czy autorytaryzm w Afryce Środkowej przetrwa próbę czasu, zadecyduje zdolność reżimu do spłacenia długów i stworzenia miejsc pracy dla milionów młodych Kongijczyków.