Śmierć Abdoulaye Ba, studenta drugiego roku chirurgii stomatologicznej, podczas poniedziałkowych protestów na Uniwersytecie Cheikha Anty Diopa (UCAD) w Dakarze, wywołała wstrząs polityczny w Senegalu. Minister spraw wewnętrznych, Mouhamadou Bamba Cissé, określił zdarzenie mianem „tragedii”, przyznając jednocześnie, że działania sił bezpieczeństwa na terenie kampusu mogły wykroczyć poza dopuszczalne normy. Incydent ten jest kulminacją trwających od tygodni napięć na tle niewypłaconych stypendiów.
Eskalacja na kampusie i zarzuty o brutalność
Zamieszki na UCAD – najważniejszej uczelni w kraju – przybrały formę regularnej bitwy. Według nagrań z mediów społecznościowych, siły bezpieczeństwa użyły gazu łzawiącego bezpośrednio wewnątrz budynków uniwersyteckich. Minister Cissé oskarżył część studentów o posiadanie koktajli Mołotowa i atakowanie infrastruktury uczelni, w tym stołówek. Jednocześnie organizacje praw człowieka alarmują o „nieproporcjonalnym użyciu siły”, wskazując na zatrzymanie 105 studentów i brutalne wejście policji na teren autonomicznego kampusu.
[Kryzys stypendialny i fundamenty ekonomiczne]
Bezpośrednią przyczyną protestów jest opóźnienie w wypłacie stypendiów, co przy pogarszającej się sytuacji finansów publicznych Senegalu uderza w najbardziej wrażliwą grupę społeczną. Aż 75% populacji kraju stanowią osoby poniżej 35. roku życia, dla których edukacja wyższa jest jedyną drogą awansu. Zamknięcie akademików i stołówek „do odwołania” postawiło tysiące studentów przyjezdnych w sytuacji kryzysu bytowego, mimo że zajęcia dydaktyczne formalnie nie zostały zawieszone.
Test dla administracji Faye’a i Sonko
Wydarzenia w Dakarze są poważnym wyzwaniem dla prezydenta Bassirou Diomaye Faye’a oraz premiera Ousmane Sonko. Ich zwycięstwo w 2024 roku opierało się na obietnicy „zerwania z przeszłością” i poprawy losu młodych Senegalczyków. Obecna brutalność policji oraz trudności finansowe państwa budzą rozczarowanie wśród bazy wyborczej, która oczekiwała realnej zmiany systemowej. Sytuacja na UCAD staje się papierkiem lakmusowym dla stabilności rządu, który musi lawirować między dyscypliną budżetową a oczekiwaniami społecznymi pokolenia Z.