TEL AWIW / NAIROBI, 26 lutego 2026 r. – Środowe spotkanie premiera Narendry Modiego z Benjaminem Netanjahu na lotnisku Ben Gurion stało się symbolem nowej ery w relacjach indyjsko-izraelskich. Choć liderzy deklarują budowę bastionów bezpieczeństwa dla Hindusów i Żydów, badacze z Uniwersytetu w Pretorii ostrzegają, że pod szafranowo-niebieską fasadą jedności kryją się głębokie systemowe wykluczenia.
Ideologiczna zbieżność: Szafran i błękit
Wizyta Modiego, określana jako historyczny zwrot, opiera się na fundamencie wspólnych ram ideologicznych. Charakterystyczny kolor Hindutwy (szafranowy), obecny nawet w stroju dyplomatycznym Sary Netanjahu, podkreśla wzajemne zrozumienie obu administracji.
Wspólny wróg: Obaj liderzy pozycjonują swoje państwa jako zapory w „cywilizacyjnej walce” z radykalnym islamem.
Państwo-Schronienie: Izrael promuje się jako dom dla światowego żydostwa, podczas gdy Indie pod rządami BJP aspirują do roli protektora wszystkich Hindusów.
Izrael: Hierarchia wewnątrz „Narodu Wybranego”
Mimo retoryki jedności, dane wskazują na utrzymujące się pęknięcia wewnątrz izraelskiego społeczeństwa, wykraczające poza konflikt z Palestyńczykami.
Żydzi Etiopscy: Stanowiąc zaledwie 2% populacji, ponad połowa z nich żyje poniżej progu ubóstwa. Mierzą się z systemowym rasizmem, przemocą policji oraz brakiem szans edukacyjnych.
Żydzi Mizrahi: Historia „skradzionych dzieci” jemeńskich z lat 50. pozostaje niezabliźnioną raną, świadczącą o historycznych próbach „wymiatania orientalnej duszy” przez aszkenazyjskie elity.
Status Palestyńczyków: 19% populacji Izraela posiada status obywateli „drugiej kategorii”, borykając się z instytucjonalną dyskryminacją.
Indie: Trwałość barier kastowych
W Indiach, mimo wzrostu gospodarczego, struktura kastowa pozostaje centralnym elementem wykluczenia, który nasilił się w ostatnich latach.
Tragedia Dalitów: Samobójstwa studentów, takie jak głośna sprawa Rohitha Vemuli, są tragicznym świadectwem nękania na uczelniach. W 2025 r. dane UGC wykazały gwałtowny wzrost skarg związanych z dyskryminacją kastową.
Segregacja zawodowa: 77% pracowników zajmujących się czyszczeniem kanałów i szamb pochodzi ze społeczności Dalitów, co cementuje ich pozycję na marginesie społecznym.
Opór wobec reform: Sądowe zawieszenie nowych regulacji antydyskryminacyjnych z 2026 r. pokazuje siłę oporu struktur hierarchicznych wobec prób emancypacji grup upośledzonych.
Wniosek: Hegemonia kosztem inkluzywności
Analitycy podkreślają, że choć głównymi celami polityki obu krajów pozostają Palestyńczycy i muzułmanie, ramy wykluczenia uderzają rykoszetem w grupy teoretycznie „swoje”. Zwolennicy obecnych linii politycznych wykorzystują markę państwowości do atakowania każdego, kto nie pasuje do hegemonicznej koncepcji „czystości” narodowej. W 2026 roku pytanie o to, kto jest naprawdę bezpieczny, pozostaje jednym z najbardziej palących wyzwań dla stabilności obu regionów.
Źródło: https://www.aljazeera.com/opinions/2026/2/26/who-is-really-safe-in-india-and-israel