Wojska Ugandy oskarżone o udział w masakrach cywilów
Najnowszy raport ONZ rzuca mroczne światło na współpracę militarną Ugandy i Sudanu Południowego. Według dochodzenia Komisji Praw Człowieka, ugandyjskie lotnictwo aktywnie pomagało siłom rządowym prezydenta Salvy Kiira w nalotach na obszary cywilne. Ataki te wymierzono głównie w społeczność Nuerów, zamieszkującą tereny sprzyjające opozycji. Chociaż Uganda oficjalnie zaprzecza udziałowi w operacjach bojowych, dowody zebrane przez śledczych wskazują na głęboką integrację operacyjną obu armii.
Bomby zapalające i dowody z mediów społecznościowych
Świadkowie opisują przerażające sceny, do których doszło podczas bombardowań w marcu 2025 roku. Samoloty zrzucały na wioski „beczki z łatwopalną cieczą”, które zamieniały domy w pułapki ogniowe. Ponieważ ataki te dotknęły bezpośrednio ludność cywilną, ONZ mówi o stosowaniu improwizowanych urządzeń zapalających. Co więcej, obciążające dowody dostarczył sam gen. Muhoozi Kainerugaba, syn prezydenta Ugandy. W usuniętym już wpisie na platformie X otwarcie przyznał on, że jego kraj bombarduje siły opozycji, dopóki te nie zawrą pokoju z rządem w Jubie.
Dodatkowo śledczy przeanalizowali dane z systemów śledzenia lotów. Potwierdziły one, że nad miejscami bombardowań krążyły maszyny turbośmigłowe należące do armii ugandyjskiej. Pomimo tych faktów, władze w Kampali konsekwentnie twierdzą, że ich wojska przebywają w Sudanie Południowym jedynie na zaproszenie rządu i w celach stabilizacyjnych. Jednakże raport ONZ sugeruje, że skala planowania tych operacji na najwyższym szczeblu dowodzenia wyklucza przypadkową obecność jednostek.
Naruszenie międzynarodowego embarga na broń
Działania Ugandy budzą również poważne zastrzeżenia prawne na arenie międzynarodowej. Amnesty International oraz panel ekspertów ONZ alarmują, że kraj ten drastycznie naruszył embargo na broń z 2018 roku. Zakaz ten surowo zabrania państwom członkowskim udzielania pomocy wojskowej Sudanowi Południowemu bez zgody Rady Bezpieczeństwa. Tymczasem Uganda wysłała przez granicę czołgi, pojazdy opancerzone oraz personel, co bezpośrednio zaostrzyło trwający konflikt między prezydentem Kiirem a opozycjonistą Riekiem Macharem.
Podsumowując, obecna interwencja Ugandy zagraża kruchym porozumieniom pokojowym sprzed lat. Każda kolejna ofensywa powietrzna oddala szansę na stabilizację regionu i przynosi nowe ofiary wśród najuboższych mieszkańców. W rezultacie społeczność międzynarodowa staje przed trudnym wyzwaniem powstrzymania eskalacji przemocy w Rogu Afryki. Kolejne miesiące pokażą, czy autorzy raportu zdołają wywrzeć skuteczną presję na rządy w Kampali i Jubie.