El Niño jest silnie ugruntowane w tropikalnym Pacyfiku i w nadchodzących miesiącach nasili się, przekształcając w bardzo silne zjawisko, z kulminacją pod koniec 2026 roku i skutkami klimatycznymi rozciągającymi się daleko w rok 2027, zgodnie z aktualizacją opublikowaną w czwartek przez Światową Organizację Meteorologiczną (WMO) w Genewie.
Globalne centra produkujące dane dla aktualizacji oceniają prawdopodobieństwo utrzymywania się zjawiska do lutego 2027 roku na „niemal 100%”. Jest to pierwszy raz, kiedy aktualizacja WMO dotycząca El Niño/La Niña jest tak jednoznaczna, co organizacja przypisuje silnej zgodności między modelami w całej swojej sieci.
Indeks Niño 3.4, najczęściej stosowana miara anomalii temperatury powierzchni morza w centralnym i wschodnim równikowym Pacyfiku, wynosił średnio 1,5 °C powyżej normy między majem a lipcem oraz 2 °C w lipcu. Wartości tygodniowe wzrosły jeszcze bardziej między końcem lipca a połową sierpnia, wahając się od 2,2 °C do 2,6 °C powyżej średniej. Ocieplenie pod powierzchnią jest jeszcze bardziej wyraźne: w niektórych obszarach temperatury podpowierzchniowe oceanu przekroczyły normalne wartości o ponad 8 °C w lipcu i na początku sierpnia.
„El Niño rośnie w siłę na naszych oczach. Nauka nie pozostawia wątpliwości: planeta znajduje się na nieznanych wodach, a te wody się ocieplają” – powiedział Sekretarz Generalny ONZ António Guterres w przesłaniu wydanym wraz z aktualizacją. „Wyścig toczy się teraz między rosnącymi zagrożeniami a naszym zobowiązaniem do podjęcia działań klimatycznych i ochrony ludzi. Musimy wygrać ten wyścig” – dodał.
Sekretarz Generalna WMO Celeste Saulo ostrzegła, że to zjawisko ma potencjał „zadać potężny cios społecznościom i gospodarkom na całym świecie”, i powiedziała, że zakłócenia spowodowane suszami i powodziami są już widoczne. „Nigdy wcześniej w 50-letniej historii Światowej Organizacji Meteorologicznej nie uruchomiliśmy tak dużej mobilizacji” z krajowymi służbami meteorologicznymi i hydrologicznymi, stwierdziła.
Organizacja podkreśla jednak, że sama siła zjawiska nie decyduje o tym, jak poważne będą jego skutki w jakimkolwiek kraju czy regionie. Skutki różnią się w zależności od lokalizacji i pory roku i mogą być modyfikowane przez inne czynniki klimatyczne, w tym warunki w Oceanie Indyjskim i Atlantyckim. Oczekuje się, że pozytywna faza Dipolu Oceanu Indyjskiego rozwinie się w kwartale wrzesień-listopad, osiągając średnią sezonową 0,9 °C, przy temperaturach powyżej normy w równikowym Atlantyku.
W Ameryce Południowej intensywne zjawiska El Niño historycznie wiązały się z opadami powyżej normy w dorzeczu La Platy — południowa Brazylia, Urugwaj, Paragwaj i północno-wschodnia Argentyna — oraz wzdłuż wybrzeża Ekwadoru i północnego Peru, a także z suchszymi warunkami w Kolumbii, Wenezueli, północnej Brazylii i na wyżynach Andów.
El Niño występuje co dwa do siedmiu lat, trwa około dziewięciu do dwunastu miesięcy i zazwyczaj osiąga szczyt między listopadem a lutym. WMO zauważa, że jest to zjawisko naturalne i nie jest spowodowane zmianami klimatu, choć jego wpływ na globalne temperatury może wykraczać poza okres szczytowego ocieplenia oceanu.
